یوسف سانول دیاں غزلاں

میݙے ویڑھے بہاراں ہن تے ݙر کوئی ناہ خزاواں دا

اساں جیوݨ دا راہ نسے منڳدے

اکھیں وچوں ہنجھ دے موتی پووݨ والا کوݨ؟

یاریاں شاریاں مکدیاں ویندیئن